پرنیان آرزو

می حاضر و من نبرده ام سویش دست

باید امشب ببوسم این ساقی را

اکنون گویم ،که نیستم بیخود ومست .

در میکده ام ،دگر کسی اینجا نیست .

و اندر جامم دگر نمی صهبا نیست .

مجروحم و مستم و عسس می بردم .

مردی ، مددی ، اهل دلی ،آیا نیست ؟