پرنیان آرزو

بال و پر ريخته مرغم به قفس

تا گشايم پر و بال

پر پروازم نيست

تا بگويم كه در اين تنگ قفس

چه به مرغان چمن مي گذرد

رخصت آوازم نيست

در آن پر شور لحظه

دل من با چه اصراري ترا خواست،

و من ميدانم چرا خواست،

و مي دانم كه پوچ هستي و اين لحظه هاي پژمرنده

كه نامش عمر و دنياست ،

اگر باشي تو با من، خوب و جاويدان و زيباست .

عزیزم از نظرت خیلی ممنون

اما می خواستم بگم

گر تو بهتر می زنی بستان بزن

من بخاطر تو می رم کنار عزیزم

اما بشرطی که شما بهتر از من کار کنی